Zgubowisko

Zgubowisko to historia o każdej i każdym z nas, bo wszyscy i wszystkie mamy marzenia i plany. Czasem są jasne i klarowne, innym razem ukryte gdzieś głęboko, czekające na swój moment. Droga do ich spełnienia to często pełna wyzwań, wyboista trasa, na której łatwo się potknąć i stracić motywację. To chwile, gdy trzeba podjąć trudne decyzje i iść dalej mimo przeciwności losu. Wytrwale. Pod wiatr. Czasem można się pogubić i stracić poczucie sensu. Z drugiej strony, ta podróż pełna jest przygód, inspiracji oraz spotkań z ludźmi, którzy wspierają i motywują. Kiedy iskra ciekawości zapłonie, nie ma już odwrotu. Szczęście z odkrywania nowych rzeczy, nauki nowych umiejętności i odnalezienia swojego miejsca jest bezcenne. Czasem jednak trzeba coś zgubić, by móc odnaleźć to na nowo i z nowymi siłami iść dalej do celu.

O swoich historiach poszukiwania szczęścia opowiada w spektaklu trzech cyrkowców i dwie cyrkówki, dzieląc się wspomnieniami o odnajdywaniu swoich pasji i mierzeniu się z przeciwnościami oraz reakcjami rodziny, przyjaciół i otoczenia. Opowiadają, co pomogło im podtrzymać płomień motywacji i co dodawało sił w momentach zwątpienia. Mówią także o niepowodzeniach, które są nieodłączną częścią poszukiwań, oraz o tym, że pasje czasem się zmieniają, znikają, a na ich miejsce pojawiają się nowe. 

Osobiste historie przekazywane słowem, często bezpośrednio do mikrofonu, tu i teraz, tworzą wyjątkową przestrzeń zwierzeń między publicznością a występującymi, dając poczucie bliskości i koleżeńskości. Wydaje się, że wszyscy i wszystkie jesteśmy na jednym placu zabaw, siedzimy na tym samym trzepaku,słuchając o doświadczeniach osób siedzących tuż obok nas. Twórcy i twórczynie budują na scenie bardzo zgraną paczkę, która niejedno razem już przeszła. 

Opowieściom towarzyszą kolaże sceniczne, w których techniki cyrkowe splatają się z ruchem i tańcem. Artyści i artystki sięgają po swoje ulubione rekwizyty – te, które kiedyś sprawiły, że serca zabiły im mocniej. Na scenie pojawia się akrobatyka powietrzna, hamak i koło, różnorodne choreografie żonglerskie – od piłeczek, przez maczugi i diabolo aż po cigar boxy i wirujące talerze. Zgubowisko to miejsce pełne przedmiotów i marzeń, które za każdym razem tworzą ruchome, metaforyczne obrazy odzwierciedlające dane historie. Wieże z cigar boxów przewracają się, symbolizując nadzieje burzone przez wątpiące głosy. Maczugi układają się w znaki wskazujące kierunek do celu. Talerzyk i kapelusz wirują na kijkach trzymanych przez artystę, który stoi na jednej nodze i balansuje na głowie wielką walizką – pokazując, że to, co wydaje się niemożliwe, może stać się rzeczywistością.

Inspiracją do stworzenia spektaklu była ilustrowana książka Shauna Tana „The Lost Thing”, która mówi o poszukiwaniu swojego miejsca w zgiełku codzienności, natłoku znaków wskazujących na różne drogi, kierunki i cele. O wyjątkowości, którą tak łatwo przeoczyć i zgubić. W bajce pojawia się również złomowisko dla niechcianych rzeczy, które stało się twórczym impulsem dla powstania tytułowego Zgubowiska – przestrzeni będącej metaforą wolności, różnorodności, szczęścia i akceptacji, w której każda osoba może być tym, kim chce.

Czasem warto się zgubić, by móc odnaleźć się na nowo – w miejscu, gdzie marzenia się spełniają, a plany realizują.